آیا آزمایش NIPT می‌تواند جایگزین غربالگری بارداری باشد؟

اگر NIPT طبیعی باشد

در سونو مواد غیر طبیعی رویت شود

اثر سن مادران بر آزمایش ان‌آی‌پی‌تی

پاسخ مشکوک و نامطمئن

زمان انجام NIPT و غربالگری‌های بارداری معمولاً بر اساس هفته‌های مشخصی تعیین می‌شود تا نتیجه‌ها دقیق‌تر باشند. به‌طور کلی این فرآیند بصورت زیر انجام می‌شود:

غربالگری سه‌ماهه اول معمولاً بین هفته 11 تا 13 بارداری انجام می‌شود و شامل آزمایش خون و سونوگرافی NT است.

آزمایش NIPT معمولاً از هفته 10 بارداری به بعد قابل انجام است، چون در این زمان مقدار DNA جنین در خون مادر به حد کافی می‌رسد.

اگر مادر بخواهد مطمئن‌ترین نتیجه را بگیرد، بهتر است این آزمایش را در هفته 10 تا 12 انجام بدهد تا اگر نتیجه مشکوک بود، هنوز زمان کافی برای تست‌های تشخیصی مثل آمنیوسنتز وجود داشته باشد.

غربالگری سه‌ماهه دوم که به “کواد مارکر” معروف است، در هفته 15 تا 20 انجام می‌شود و بیشتر زمانی درخواست می‌شود که غربالگری مرحله اول انجام نشده باشد.

به‌طور خلاصه تست غیرتهاجمی بارداری یا NIPT از هفته دهم قابل انجام است و غربالگری‌های معمول در سه‌ماهه اول و دوم انجام می‌شوند و انتخاب بین آن‌ها بیشتر به شرایط مادر و نظر پزشک بستگی دارد.

مادرانی که انجام این آزمایش برای آن‌ها توصیه می‌شود معمولاً در شرایطی قرار دارند که احتمال بروز مشکلات کروموزومی در بارداری‌شان کمی بالاتر است یا پزشک برای اطمینان بیشتر بررسی دقیق‌تری نیاز دارد. به‌طور معمول:

مادرانی که سن بالای 35 سال دارند چون احتمال اختلالاتی مثل تریزومی با افزایش سن بیشتر می‌شود.

کسانی که در غربالگری سه‌ماهه اول یا دوم نتیجه مشکوک یا پرریسک داشته‌اند.

مادرانی که در سونوگرافی علائمی مثل ضخامت زیاد NT یا وجود مایع پشت گردن جنین و یا مشکلات ساختاری دیده شده است.

خانواده‌هایی که سابقه اختلالات ژنتیکی یا کروموزومی مثل سندرم داون، تریزومی 18 یا 13 در اقوام درجه یک دارند.

افرادی که سابقه سقط‌های مکرر یا بارداری‌هایی با ناهنجاری جنینی داشته‌اند.

مادرانی که با لقاح مصنوعی (IVF) یا بارداری‌های کمک‌باروری باردار شده‌اند و پزشک برای مدیریت دقیق‌تر بارداری پیشنهاد NIPT می‌دهد.

خانم‌هایی که دو قلویی یا چندقلویی دارند، هرچند دقت این آزمایش در برخی انواع بارداری چندقلویی متفاوت است.

مادرانی که به دلیل شرایط پزشکی، امکان انجام تست‌های تهاجمی مثل آمنیوسنتز برایشان سخت یا پرخطر است.

افرادی که از تست‌های تشخیصی تهاجمی می‌ترسند و ترجیح می‌دهند ابتدا یک روش کاملاً بی‌خطر انجام دهند.

مادرانی که در مراحل اولیه بارداری استرس زیادی در مورد سلامت جنین دارند و می‌خواهند با یک تست دقیق‌تر خیالشان راحت شود.

کسانی که داروهای خاص مصرف می‌کنند یا مبتلا به بیماری‌هایی هستند که ممکن است روند بارداری را تحت‌تأثیر قرار دهد.

مادرانی که پزشک در آن‌ها ریسک بارداری بالاتر از معمول تشخیص می‌دهد و پیشنهاد می‌کند بررسی‌های بیشتری انجام شود.

به‌طور کلی این گروه‌ها از انجام آزمایش بیشترین سود را می‌برند، چون این تست غیرتهاجمی می‌تواند با دقت بالا خطر ناهنجاری‌های کروموزومی را مشخص کند و نگرانی‌های مادر و پزشک را تا حد زیادی کاهش دهد.